Anladım!
Bir yerlere gidip, kafamı ÅŸiirlere gömmeyi öyle seviyorum ki… Oradan oraya savuruyor içindeki çocuÄŸu. Hayatın içinde olmazsa olmazlarınızdan olmalı ÅŸiirler ya da sizi anlatan satırlar. UÄŸur ARSLAN’ın Vatan SaÄŸolsun adını koyduÄŸu yeni bir çocuÄŸu (albümü) oldu. GeçmiÅŸte de bir parçasını koyduÄŸum videosu öylesine çok takdir topladı ki, e-postalar ile bu konulara arada sırada deÄŸinmem çok istendi. Ama tadında bırakmayı hep sevdim, öyle de yapmaya devam edeceÄŸim. Tekrar baÅŸa dönüyorum. Åžiir dedim… UÄŸur ARSLAN dedim… Kendimi bulmak(!) dedim… VE son albümündeki o ÅŸiiri yazmadan, sizlere de bu zevki tattırmadan es geçemeyeceÄŸim. Beni alıp, götürdü… Sizi de götürecektir.
Binmediğim hiçbir otobüs, beklemediğim hiçbir durak kalmadı bu şehirde.
Gittikçe azalıyor hayat!
Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin benden gittiğine.
Beni hep bulmamak için aradın!
Yanılgımdın!
Yandığımdın!
Ben neyi erken yaşadıysam hep ona geç kaldım!Ben kapıyı hiç kendi anahtarımla açmazdım ki?
O zaman anladım gittiÄŸini…
Evin kapısı soğuk bir duvar, mevsim sonbahar!
O zaman anladım gittiÄŸini…
Taşkaldırımdan on yedi adım atıp, köşeyi dönüp çektiğini!
Bir dönüm tütün paket paket ciğerlerimde!
O bile yetmedi…
Tan vaktiyle tanıştığımda anladım gittiÄŸini…
Gece ile atıştığımda,
Hüznü dirhem dirhem atıştırdığımda,
Koca evde sıkıştığımda anladım gittiğini!Anladım senin bana döneceğin yok!
Perişan halimi göreceğin yok!Evin kapısını tam on yedi kez kendim açtım!
On yedi defa kapı komÅŸuma “daha gelmedi” dedim.
Onbin defa kendime “O gelecek!” dedim.
“Gitti” demedim, diyemedim!
On yedi mevsim de beklerim, on yedi ömür de tüketirim.
Ben geldim demen için on yedi yanımı veririm.
Ama bilirim gelmeyeceksin, aramayacaksın, sormayacaksın…
Peki bir ömür böyle nasıl yaşayacaksın?Ne unutacak kadar nefret ettin?
Ne de hatırlayacak kadar sevdin beni!
İçimde öldürülecek bir anı bile bulamayan iki yarım kaldık!
Tamamlayamadık BİZİ!
Ne yani?
Gözleri SANA BENZEYEN bir KIZIMIZ olmayacak mi şimdi?
Başkalarımı sevecek seni?
Başkalarımı tutacak ellerini?
Al geri veriyorum yanlış kapılara vurduğun kilitleri!
İçimin mavisi senin okyanusundandı halbuki…
-Nakarat-Ağladım çare olmadı haykırdım olmadı.
El açtım dualar ettim kabul olmadı.
Seni sevip sensiz yaÅŸamakmış benim kaderim…Anladım senin bana döneceÄŸin yok.
Perişan halimi göreceğin yok.
Kaynak : UÄŸur ARSLAN - Vatan SaÄŸolsun
Derleme : Özgür ŞAHİN
Bu yazı en son 20 November 2008 tarihinde; bugün "6", toplamda ise "1,642." defa okunmuştur.
Bu yazıyı okuyanlar, bunları da okumalı :
16 Eylül 2008, 21:20
Hayat iyimserdir bir zaman, en imkansızı çıkarıp koyar avuçlarına. O çok istediğin aşk, keşke dediğin çılgınlık ya da sendeki adı herneyse zincirlerinden kurtulup seninle buluşmuştur artık. Yapacak tek bir şey kalmıştır artık.
“Sadece mutlu olmak…” BoÅŸuna geçirdiÄŸini düşündüğün zamanlar geride kalmıştır artık.
Yaşarsın onunla, doyasıya ve aldırış etmeden hiçbir olumsuzluğa. Yaşarsın, çünkü yaşamak; işte budur dersin. Şimdi bir başka dolar içine hayat. Her nefes alıp verişinde binlerce kalp çarpar ve binlerce sevgi tanecigi dolaşır içinde.
Hiç olmadığın kadar güçlü hissedersin kendini, hiç olmadığın kadar çalışkan, olmadığın kadar enerji dolusundur. Birilerinin sana bu hayatı anlatmasına gerek yoktur artık; sana yolunu tarif etmelerine gerek yoktur… KaybolduÄŸun yerlerden çıkıp gelmiÅŸsindir kendine. Bu; aÅŸkın yüreÄŸine dokunuÅŸudur iÅŸte.
Aşk ilk kez kimin elleriyle dokunmuşsa sana, kimin yüreğinden akmışsa yüreğine, işte yanlızca odur sevgili.
Bir daha ne bir başkası dokunabilir oraya ne de o yürek bir başkasına izin verebilir.
İşte tüm bu iyimserliklerin, başarıların ve bu dokunuşun seni hiç olmadığın biri yapıp, hiç beklemediğin anda terkedişinden sonraki bocalama şeklini ve içinde dolaşan o sevgi taneciklerinin şimdi binlerce cevapsız soruya dönüştüğü o boşluktaki çırpınışının ve son bir umutla elini uzattığında tırnatlarınla çatlatığın duvarların çatlakları arasından dışarıya fırlayan parçalarıydı okuduğum bu şiir.
UÄŸur Arslan, yani kısaca o oturaklı, o efendi ÅŸairimize ve bu ÅŸiirde kendini bulup, onu bizimle paylaÅŸan Özgür Åžahin’e tesekkür ederim.
Serdar OsmanoÄŸlu
16 Eylül 2008, 21:30
Tebrikler.
Åžiir kadar güzel bir site…
18 Eylül 2008, 16:23
Gercekten muhtesem bir yorum ve gercekten hayat cok kısa… Ne olursa olsun yasamaya deger!
18 Eylül 2008, 19:22
bu yazı insana kiÅŸisel geliÅŸtirmeden çok kiÅŸisel olgunlaÅŸtırmaya vesile oluyor be…Açıkçası böyle bir yazıyı(sesli ÅŸiiri)görmek beni hem ÅŸaşırttı hem de daha çok pür dikkat kesilmeme etken oldu…
off ve off diyesim geldi bak yine…
kabuklaşmış yaramı kaşıdın ekleyen sayın değerli dostum,al işte kanıyor, gel de durdur akan kanlarımı şimdi!
çünkü ona benzeyen bir kızımız olmayacak! ben de biliyorum , daha doÄŸrusu zor da olsa kabulleniyorum artık…
neyse kapatayım daha doÄŸrusu açmayayım bu ateÅŸten kızgın yüreÄŸimin sesini…
not:bugun ayrılığımızın 2. haftası.ve ben sensizliÄŸin ikinci asrındayım :( hala varsın içimde kokun burnumda…
olsun bu bunları hüzün versin diye anımsamayacağım,senin gibi deÄŸerli biriyle zaman geçirdiÄŸim için; yüreÄŸimin bahtiyarlık noksanlığını gidermesi için içecem ÅŸerbetini…
19 Eylül 2008, 10:52
çok güzel bir yazı,beğendim !
(yeterli herhalde yayınlanması için yorumumun !…)
19 Eylül 2008, 13:41
Bencede bende anladım artık ne olursa olsun herkes pozitif düşünmeli pozitif düşünmeye davet ediyorum sizi arkadaÅŸlar….
16 Ekim 2008, 16:56
bilmiyorum bu sayfayı ne zaman açsam ve ne zaman bu ÅŸiiri dinlesem bi tuhaf oluyor içim,gerçekten bir insan böyle sevebilirmi böyle yanabilirmi sevgilinin ardından…
19 Ekim 2008, 18:38
Paylaşım için teşekkürler.