// Başarısızım, ne olmuş!
70 yaşına geldiÄŸim ÅŸu günlerde hayatımı şöyle özetleyebilirim. BaÅŸarısız. ÇocukluÄŸumun ilk günlerinden beri baÅŸarısızdım. Saklambaç oynardık; hiç kimseyi bulamaz hep sobelenirdim. O zaman bunu çok önemsemez, baÅŸarısızlığın ilk iÅŸareti olacağını bilmezdim. Annemler beni hep aÄŸabeyimle kıyaslar ve onun uslu benimse yaramaz olduÄŸumu söylerlerdi. Daha sonra okul baÅŸladı. Açıkçası okul hiç ilgimi çekmedi. Varsa yoksa bir sürü sıkıcı ders… hayat bilgisi, matematik, Türkçe ve diÄŸerleri… Özellikle ünite dergisi çok komiÄŸime gidiyordu. Ne demek ünite dergisi? Bir tek ilkokulda var, neyin ismidir bu? ?Çocuklar, ÅŸimdi on yedinci üniteye geldik? der öğretmen. Ne bu ya, biz dolmuÅŸ ya da otobüsüz de, ünite de köy ya da durak mı? Neyse, bu anlayışta bir ilkokul öğrencisi ne olur, herkesin pekiyi ile bitirdiÄŸi ilkokuldan orta dereceyle zar zor mezun olur. Annemler, bu çocuk zor okur, baÅŸarısız olur dediler. Eee, ben de annemleri haksız çıkarmayayım dedim, orta okulun son iki sınıfını çift dikiÅŸle beÅŸ yılda bitirdim. Okuldan çok sıkılıyordum, ama annemlerin baskısı yüzünden liseyi bitirmek zorundaydım ve bir an önce bitirmeliydim ÅŸu okulu. Fakat lise birinci sınıfa geldiÄŸimde, üniversite öğrencilerinin yaşındaydım. Lisedeyken yaşınız hemen baÅŸarısızlığınızı ele veriyor ve öğretmenler size baÅŸarısız öğrenci muamelesi yapmaya baÅŸlıyor. Evde ders çalışmayı hiç sevmedim. Hele sınav öncesi sabahlamak hiç bana göre deÄŸildi. Sonuç? Yine baÅŸarısız oldum; beÅŸ yılda mezun oldum liseden. Elimi nereye atsam kurutuyordum. Orta okul ve lisedeyken babam beni zorla deÄŸiÅŸik iÅŸlere soktu, yaz tatillerinde; ama neredeyse hepsinden atıldım. Bir kuru temizlemeciye vermiÅŸti. O çok komikti, müşterilerden birinin gömleÄŸini ütülerken televizyona dalmışım, dükkan yanıyordu neredeyse… gömlekte de ütü biçiminde bir delik kenar çizgileri kömürleÅŸmiÅŸ. Niye koyar ki temizlikçi televizyonu dükkana…
Başarısızlık sanki soyadımdı. Askere gittiğimde, doğru düzgün yürümeyi, tüfekle ateş etmeyi de beceremedim. Çok sopa yedim askerde. Askerden sonra güç bela bir devlet memurluğuna yerleştirdi beni babam. Hani insanı devlet memurluğundan atmıyorlar ya başarısız da olsa. Bir anlamda hayatımı garanti altına almıştı adamcağız. Orada da başarısız oldum. Aynı zamanda başladığım neredeyse tüm arkadaşlar şef, müdür yardımcısı ya da müdür olarak emekli oldular. Bense memur olarak kaldım hep.
Annemin uğraşları sonucunda evlendim. Karımı sevdim, ama onu da mutlu etmeyi başaramadım. Evlenirken yanında ne eşya getirdiyse hep onunla kaldı zavallı kadıncağız. Bir tane mal ekleyemedim, evlenirken ailelerimizin aldıklarının yanına. Kazandığım parayı da ne yaptığımı hiç bilemiyordum. Ivır zıvıra gidiyordu para, evin ihtiyaçlarını neredeyse borçlanarak karşılıyorduk. Bir tane de çocuğumuz oldu. Ona babalık görevini de yapmayı beceremedim. Kendi babam gibi bir baba hiç olamadım. Hani öyle kollayan, oğlunu işe yerleştiren filan. Karım hem annelik hem de babalık görevini üstlendi. Bir doğum gününde konuşma görevini bana verdiler. Lafı öyle bir uzattım ki, üflemeye gerek kalmadan mumlar pastanın üstüne eridiler. Bence komikliklerle dolu, ama zor bir hayat sundum karıma sonunda o da boşandı benden.
70 yıllık hayatım boyunca, şimdi açıkça itiraf da edemediğim birçok başarısızlık var yaşamımda ve çevremdekiler tarafından da hep horladım.
Kabul ediyorum, baÅŸarısızım. Bazıları tembelliÄŸimden, bazıları beceriksizliÄŸimden, bazıları da yapılacak iÅŸleri sevmememden kaynaklandı. Kabul etmediÄŸim, bu toplumda benim yerimin olmadığı. Her alanda baÅŸarısız olabilirim; ama benim de yaÅŸama hakkım var. Madem ki bu dünyaya geldim; alacak nefesim çarpacak kalbim var. BaÅŸarılı ya da baÅŸarısız hakkımı alacağım. Dünyada baÅŸarılı olmak dediÄŸimiz nedir ki, zaten hepimiz bir gün kefene girip geldiÄŸimiz yere geri döneceÄŸiz. BaÅŸarı çokça insana özgü bir kavram, doÄŸada yok. Mesela siz hiç baÅŸarılı zürafa ya da baÅŸarılı örümcek duydunuz mu? BaÅŸarı kavramı, insanın bir uydurması. Kendi yarattığı oyun sosyal sistemde baÅŸarılı oldun, olmadın… Beni kendi varlığımdan utandıran bu sistem hiç olmasaydı keÅŸke… Bu sistemin çok iÅŸe yaradığından da emin deÄŸilim, sanki doÄŸal hayata da zarar veriyoruz. Baksanıza doÄŸadaki hayvan ve bitkilerin çeÅŸitliliÄŸine, ÅŸehirdeyse kedi, kuÅŸ ve bıraktıysak üç köpek kaldı. Bir de çıkmış sınavları geçtik baÅŸarılıyız diyoruz. Gülerler, kuÅŸlar, yengeçler halimize…
Melih ARAT
Â
Bu yazı en son 12 May 2008 tarihinde; bugün "0", toplamda ise "1,656." defa okunmuştur.
Bu yazıyı okuyanlar, bunları da okumalı :
04 Mayıs 2006, 20:11
İlginç ama doğru.
04 Mart 2007, 14:59
Cok enteresan bir bakis acisi. Simdiye kadar hic boyle bir sey okumamistim. Itiraf etmeliyim ki cok guldum yazilari okurken.
Ben basarisizligi asla kaldiramayan biri olarak, bu yaziya dikkat etmeliyim, Aslnda soylenen dogru olecegiz bir gun bunca sikinti niye.
Yanliz yinede insan birseyleri basarmali diye dusunuyorum,
Saygilar
19 Mart 2007, 21:02
bu nasıl bakış açısı asla bana uymaz
08 Kasım 2007, 2:11
Evet başarısızmışsınız ama.İnanıyorumki etrafınızda size özgüven veren birileri olmamış .Başarı çocuklukta başlar.Ama bu öz eleştiriyi yazarken çok başarılıymışsınız.Kimse sizin cesaretinizi gösteremez
26 Kasım 2007, 2:20
Farklı bir bakış açısı olduğu doğru ama kesinlikle olumsuz olduğu anlamına gelmez.
Hem yazdıklarınızda oldukça başarılısınız. Bu da aslında kendinizi tanımlamadan önce, hakkınızda biraz daha araştırmanız gerektiğini gösterir. :)
Yazı gerçekten hoÅŸuma gitti. Bence iyi bir hikaye yazarı olabilirdiniz mesela…
Saygılar…
27 Mart 2008, 21:20
Ä°NANILMAZ !(AMA ADAM ÇOK OLUMSUZMUÅž GÄ°BÄ° GELDÄ° BANA HEP ”BAÅžARISIZ OLUCAM ”DEMÄ°Åž VE ÖYLE DE OLMUÅž9yazık,çok yazık:(