Anasayfa / Motive Olmak / Depresyondan nasıl kurtuldum?

Depresyondan nasıl kurtuldum?

Daha önce “Yaşamayı öğrenme kursuna gider misiniz?” diye bir yazımda hayatı doya doya yaşamak gerekli demiştim. Biraz evvel bir arkadaşım aradı şöyle dedi; “Arkadaşım yazını okudum çok beğendim ve bazı kendini mutsuz hisseden arkadaşlarıma da gönderdim. Aslında ısmarlama yazı olmaz ama senden depresyonla ilgili yazı yazmanı rica edeceğim. Çevremde bazı kişiler var depresyonda belki onlara da faydan dokunur. Kendilerini yalnız hissedenler var.”
Bir anda kafamın içinde şimşekler çaktı. Evet bunu yazabilirim. Çünkü depresyonu ben de yaşadım. Ama hayatıma bir daha girmesini asla istemiyorum. Aslında bize doktorlar bu türlü duygulardan nasıl kurtulunur çok güzel anlatıyorlar. Bu konuları siz de okumuş veya bir doktora gitmiş ve doktorların önerilerini dinlemiş ama yapmakta zorlanmışsınızdır. Zorlandınız biliyorum. Çünkü karşınızdaki doktor yani mükemmel bir insan ya da hiç hayatında depresyon yaşamamış sizin duygularınızı nerden bilecek diye düşünebilirsiniz. Oysaki onların söylediklerinin hepsi doğru. Ben bilimsel bir tarif yapmayacağım size. Zaten böyle bir tarif yapmam bu işin uzmanlarına karşı saygısızlık olur. Nasrettin Hoca için şöyle bir hikaye anlatılır;

“Nasrettin Hoca bir gün eşekten düşmüş. Çevresindekiler çok telaşlanmışlar ve; “Aman hocam dur kalkma yerinden sana hemen bir doktor çağıralım” demişler. Oysa ki Nasrettin Hoca’nın isteği farklıymış: “Aman ben doktor istemem, bana eşekten düşen birini bulun” demiş. 

Bilmem duygularımı izah edebildim mi? Size tıbbı terimlerle bilimsel metodlar önermeyeceğim sadece yaşadıklarımı anlatsam belki siz de bir yol bulursunuz kendinize..

Yıllar, yıllar önceydi. (Neden kaç yıl olduğunu yazmıyorsun diyeceksiniz ama unutmayın ki ben bir kadınım ve kadınlar yılların sayıya vurulmasından pek hoşlanmazlar.) Çok kötü bir deniz kazası geçirdim ve bir arkadaşım gözümün önünde öldü. Bir yıl gibi bir süre pisikolojik tedavi gördüm. Bir yılın sonunda iyiydim ama depresyonun getirdiği bir başka fiziksel hastalık sahibi olmuştum. O hastalığı yenmek için mücadele ederken hayatı yaşamadığımı yıllar sonra farkettim.

Sandım ki hastalık bitecek ve ben sonra yaşamaya baştan başlıyacağım. Meğerse hayat öyle değilmiş. Hastalıklar insanların hayatlarında tamamen bitmiyor. Hastalık olmasa başka başka sorunlar ya da başkalarının hastalıklarına üzülmelerimiz oluyor. Yani bütün dertler bitsin herşey güzel olsun, sorunsuz olsun ve ben mutlu olarak yaşayayım ya da depresyondan kurtulayım. Hayır böyle bir şart koşamıyoruz mutluluğa. Mutluluk hiçbir zaman hayatımızda tek başına olmuyor. Eğer bir sürü sorunun içinde de mutluluğu yakalayabiliyorsak işte hayat bu.

mutluluk Depresyondan nasıl kurtuldum?

Benim depresyon şeklimi anlatayım size. Aslında bunun adı depresyondan ziyade mutsuzluk bence. Mesela bir arkadaşımın annesi ölüyor ya da çok yakın ilişkim olmayan birisi ölüyor. O kadar çok üzülüyorum ki hatta buna ölenin yakını bile şaşırıyor. Çünkü ölüm olayının üstünden bir müddet geçiyor ve ölünün yakınları normal hayatlarına dönüyorlar ama ben asla. Ben aylarca o üzüntüyü yaşıyorum. Kafamın içinde olayı o kadar büyütüyorum ki benim için hayat duruyordu adeta. Ve bir müddet sonra hastalanıyordum. Çevremdeki insanların bir üzüntüleri olsa asla bana söylememeye başlamışlardı. Aman Tülay duymasın diye birbirlerine tembih ediyorlardı, ki ben üzülmeyeyim diye.

Bu zor bir hayat. Çünkü herkes hayatını yaşarken ben başkalarının dertlerini dert edip hastalanıyordum. Aslında üzüntü duyması gereken kişiden benim daha çok üzülmem mümkün mü? Asla değil. Hani bir atasözü vardır; “Ateş düştüğü yeri yakar” ne kadar doğru bir söz. Bu arada sürekli kitap okuduğum için kendimi inceliyordum da ayrıca.

Artık bu hastalıklı düşünme ve yaşama biçiminden kurtulmam gerekliydi.

1. Geriye dönüp baktığımda hayatı kaçırdığımı farkettim. Oysaki başkaları hayatlarını yaşadılar. Peki benim üzülmem ve hayatımı yaşamamamın birilerine faydası oldu mu? Hayır. Üstelik çevremi çok üzdüm. Çünkü strese bağlı olarak sürekli hastalandım. Oysa gerçek üzülmesi gereken üzüntüsünü gereği kadar yaşadı ve hayatın içine katıldı. Doğrusu onun yaptığı idi.

2. Sürekli okuduğum için bir gün şöyle bir bakış açısıyla karşılaştım kitaplarda. Eğer bir üzüntü veya sıkıntı 3 günden fazla sürüyorsa lütfen bir uzmandan yardım alın, eğer bir yakınınızı kaybettiyseniz en fazla bir yıl yas tutun ama hala hayata dönemiyorsanız bir uzmandan yardım alın diyor. Yaşadıklarımın yanlış olduğunu kanıtlayan bir görüş açısı yakalamıştım.

3. Sonra bir gün güçlü insanların özelliklerini okurken çok etkilendiğim bir madde oldu. Şöyle diyordu:

“GÜÇLÜ İNSANLAR HAYATIN ACI OLDUĞUNU DAİMA BİLİRLER”.

Bunu öğrendikten sonra çevremdeki güçlü insanları incelemeye ve başarılı insanların hayat hikayelerini okumaya başladım. Baktım ki onlar da çok büyük acılar çekmişler ama üzüntülerini abartmamışlar. Gereği kadar üzülmüşler ama hayatın ipini hiç bırakmamışlar.

Şimdi şöyle düşünüyorum. Bir insan fiziksel olarak hasta olsa bile mutlu olabilir. Çevremizde bir sürü insan var sağlıkları bozuk olduğu halde evleniyor, çocuk sahibi oluyor, bir şirketin genel müdürü oluyor, yazar oluyor, tatile gidiyor vs… Yani hayatımızın her anında fiziksel bir takım aksaklıklar oluyor. Bunu hayatımızdan çıkartmak imkanımız yok ancak sağlığımıza çok iyi bakmalıyız ki hasta olmayalım. Ama bütün bunlara rağmen mutlu olabiliyoruz. Oysaki insan deprasyonda olduğunda herşeyi olduğu halde mutsuzdur.. Hiçbir şeyden keyif almaz. Canı hiçbir şey yapmak istemez. Peki insanın canı bir şey yapmak istemediği zaman mutsuz olursa ve bu süreklilik arzediyorsa depresyona giriyor demektir. Ya da depresyonda olunca canı bir şey yapmak istemiyorsa o zaman düşmanımız belli demekki. Yani öncelikle bir şeyler yapmak zorundayız. Bedensel hareket beyni de meşgul ediyor ve o işe karşı ilgi başlıyor. Bir müddet sonra sıkıntılarını unutuyor insan.

Aslında depresyondan kurtulmanın birinci çaresi bir doktora gitmektir. Ancak esas iş kişiye düşüyor. Ondan kurtulmayı istemek ve bunun için çaba sarfetmek birinci koşul.

Mutsuz olmak sadece hayatın o dönemini yaşamadan zamanın geçmesi demek. Artık yaşanmadan geçecek bir dakikaya bile müsaade edemem. Hayatın her anını doya doya yaşıyorum. Depresyonun ve mutsuzluğun hayatıma girmesine asla müsaade etmiyorum. Çünkü hayatım çok dolu. Kafamın içinde yığınla hedefler var. Zaman zaman heyecandan hangisini önce yapmalıyım diye şaşırıyor, karar vermekte zorlanıyorum. Ama bu zorlanmayı çok seviyorum. Çünkü bu heyecan kalbimin hızlı atmasına sebep oluyor. Hızlı atan bu kalbe kan yetiştirmek için alyuvarlarım telaş içindeler. Ciğerlerim ise oksijeni en ücra köşelere kadar götürme telaşında. Vücüdumun her organı bu grup çalışmasında birlik halinde. Bundan evvelki yazımda da belirttiğim gibi organlarımın bu telaşı beynime de taşınınca işte o zaman birleşip bana bazen sabahın 04.00’de bile olsa kalk diyorlar. Uyutmuyorlar beni. Hani çocukluğumuzdaki bayram sabahlarında olduğu gibi bütün ev halkı kalkmış yeni giysilerini giymiş sofralar hazırlanmışken yatabilir miydik? Üstelik yastığımızın altındaki yeni ayakkabımız. 

İşte benim artık her sabah giyilecek yeni ayakkabılarım var. Yani her gün heyecanla yataktan kalkacak nedenlerim var. Bu nedenleri ben yaratıyorum.

Nedenlerimin hiç bitmemesini istiyorum…
İNANILMAZ MUTLUYUM…

Yazan : Tülay BİLİN

Hakkında Özgür ŞAHİN

Türkiye'nin en büyük kişisel gelişim sitesi olan kendinigelistir.com projesinin sahibidir. 2006 yılından bu yana #kişiselgelişim alanında birçok yeniliği bünyesinde bulundurduğu sitede "beden dili, iletişim teknikleri, başarı hikayeleri, motivasyon teknikleri, özgüven gelişimi" gibi bir çok ana tema üzerine yazar, çizer, karalar, öğretmeye çalışır.

8 yorum

  1. çok teşekkür ederim yazınız gayet anlaşılır. ve yazılanları çok ıyı anladım çünki bende uzun bır sure bu depresyon surecınden geçtim bu geçirdiğim 1 yıl benım hayatımı 5 yıl geriye götürdü.çok bir ağabeyim vardı onun söylediği sözü hiç unutmadım bunaldığım bır andı konuşuyorduk ve bana dedi ki; yüzün gülsün biraz gülümse sana bir tokat atarım görürsün. düşündüm uzun süre düşündüm dediği doğruydu nıye neden bunalıyorum depresyona giriyorum. ilk önce güzel bir tatil yaptım tek başıma 1 hafta özellikle oksijeni bol olan büyükadaya gittim bu zamanlarda çok sakin ve güzeldir orası gerçi güzelliği 3. günü fark ettim. ve döndüğümde hayata farklı açıdan bakmaya başladım benım için dönüm noktası o sözdü şimdi çok mutlu sağlıklıyım.ve zamanında korkarak çekinerek yaptığım işi gayet rahat yapıyorum. bende paylaşmak istedim. yazınız içinde çok teşekkürler.

  2. Güzel bir yazı sagolun.)

  3. Cok guzel bi paylasim elerinize saglik cok etkiliyici ve doguru

  4. şu an bende bi depresyon hali hüküm sürmekte diyebilirim.bazen ruhumun bedenime ağır geldiğini hissediyorum.kafamda biçok düşünce vardı ama hepsi unufak oldu artık bişey hayal edemiyırm ve ben daha 24 yaşındayım.bundan sonrası ne olacak hiç bilmiyorum tülay hanım kendimi motive etmem lazım bi yerden hayata tutunmam lazım bana yardımcı olurmusunuz

  5. Cok sükür depresyonda degilim. gercekten güzel bir yazi

  6. çok içten yazılmış. beni nerelere götürdü okurken düşündümm kendimi buldum adeta. deek ki benim bir uzmandan yardım alma zamanım gelmişte geçiyorda geriye bir tek kalan beni hayata bağlayacak nedenler…. teşekkürler tülay hanım

  7. öncelikle gerçekten yüzeysel bir yazı olduğunu belirtmek isterim.

    siz kişinin doktora gitmesini mi öneriyorsunuz yoksa aynı şeyler yaşamış başka biri ile konuşmasını mı? zira verdiğiniz örnek -anekdot- ve konuyu bağlamanız birbiriyle aşırı derecede zıt.

    olaylar, istekler, tutkularla hayatı dolu hale getirmek ve bu yolla depresif olan yapıyı derine gömmek, üzerini örtmek mümkün. doğrudur. fakat bu depresif halin geçtiği anlamına gelir mi? ruh hali dediğiniz şey bu kadar basit midir yani? üstünü ört, halının altına it, aa bakın toz moz gitti demekten ne farkı var ki bunun? salt dolulukla gerçekten bir şeylerin çözüleceğini düşünüyor musunuz gerçekten?

    ne yazık ki, yazınızdan anladığım kadarıyla, siz de etraftaki yüce(!) insanlardansınız. siz yüce insanlar, her şeyin anahtarının insanın içinde olduğuna inananlar, insanın kendi içinde güç olduğunu düşünüp bununla her şeyi yenen, yendiğini iddia eden yüce insanlar.. bayılıyoruz, bayılarak izliyoruz sizi. imrenioruz kesinlikle, ve de hayıflanıyoruz, sizin gibi olamadığımız için..

    bildiğim bir şey var, bu şekilde üstüne örten insanlar, ki evet yönetici falan da oluyorlar, belli bir yere geldikten sonra, bastırılanlar yüzünden acımasızlıkla tanışıp kendilerini ve etraftakileri yiyorlar.. aslolan üstünü örtmek değil, sorunu çözmektir.

    bir de, ısmarlama yazı yazılmaz evet.. buna hayli katıldım ve sizin de bunu düşünmenizi öneririm.

    ha, sıkıntılardan kurtulup mutlu olmanıza çok sevindim. umarım daim olur, ama bunu lütfen insanlara hap gibi, şurup gibi sunmaya çalışmayın. her hap, her hastalığa, her bünyeye iyi gelmez. popülarite kaygısına benzer bu. evet.

    saygılarımla..

    not: sizi öven süper yorumların dışında, bu eleştirel bakışı da yayımlayacağınıza inanmak istiyorum… o zaman yüclik anlaşılabilir belki biraz.

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*


2 + = altı

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR:


Kendine Güven

Hayallere giden yol nereden başlar? Kendine güvenden... Kendine güven, kabiliyetleriniz ve bilginiz ne yapmanıza izin veriyorsa onları yapmanıza izin verir. Öyle ki, kendine güveni olmayan...

iliskilerde-arkadaslik

İlişkilerinizi arkadaşlarınız zedeliyor mu?

Bir ilişkiler ağı içinde yaşarız. Örneğin, arkadaşınız zor günler geçiriyorsa, gün boyu kendinizde duygusal bir ağırlık hissedebilir, kendinizi arkadaşınız hakkında düşünürken ve endişelenirken bulabilirsiniz. Bu...

Kapat