Kendi cenaze töreniniz
Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduÄŸum bir bölüm vardı… Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde… Deniyordu ki; “Arada bir, çok bunaldığınızda, hayatın sizin için çekilmez hale geldiÄŸini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün…”
Cümleyi ilk okuduÄŸumda çarpılmıştım… Ben giriÅŸin akabinde pozitif bir geliÅŸme ve tavsiye bekliyordum… Ama “kendi ölümümüzü ve cenazemizi” düşünmemiz tavsiye ediliyordu… Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an… Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim… Diyordu ki;
Yazının tamamını “kendinigelistir.com” kullanıcıları için bir PowerPoint sunusuna döktük. Bu ÅŸekilde yazımızı daha akıcı, daha etkileyici ve daha akılda kalıcı bir ÅŸekilde okuyabilir, hafızanıza kazıyabilirsiniz. Bu harika PowerPoint sunusunu izlemek için tıklayınız.
“Bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terkettiÄŸinizde oluÅŸacak boÅŸluÄŸu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız…Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiÄŸinizi hissetmeye çalışın… O andan geriye dönme ÅŸansınız olmadığını, hayat denen kredinizin bittiÄŸini ve onlara yanıt verme ÅŸansınız olmadığını düşünün… Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiÄŸini hissedin… Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliÄŸin korkunç çaresizliÄŸini yaÅŸayın…Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz… Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi… Seyredin ÅŸu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini… Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin…”Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye baÅŸladım…
EÅŸimi, oÄŸlumu, annemi, babamı, kardeÅŸlerimi ve diÄŸer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine…
Birer birer yerleÅŸtirdim tabutumun çevresine hepsini…
Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı…
Görüyordum iÅŸte “babaaaa…” diye aÄŸlayan biricik oÄŸlumu…
EÅŸim kucağında “aÄŸlayan emanetimle” ayakta durmaya çalışıyordu perperiÅŸan…
Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruÅŸuyla…
Annem, ciÄŸerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaÅŸlarını…
KardeÅŸlerim, akrabalarım “çok erken gitti, doyamadı oÄŸluna…” diyordu acıyan ses tonlarıyla…
Ve dostlarım…Onlar da ÅŸaÅŸkındı… Bazısı “daha dün birlikteydik, nasıl olur…?” diyordu…
Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye baÅŸladım…EÅŸimi, oÄŸlumu, annemi, babamı, kardeÅŸlerimi ve diÄŸer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine…Birer birer yerleÅŸtirdim tabutumun çevresine hepsini…Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı…Görüyordum iÅŸte diye aÄŸlayan biricik oÄŸlumu…EÅŸim kucağında ayakta durmaya çalışıyordu perperiÅŸan…Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruÅŸuyla…Annem, ciÄŸerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaÅŸlarını…KardeÅŸlerim, akrabalarım diyordu acıyan ses tonlarıyla…Ve dostlarım…Onlar da ÅŸaÅŸkındı… Bazısı diyordu…Bunları seyredip onlara “hayır ölmedim, burdayım..” demek istedim hayal olduÄŸunu unutup… Sonra anladım yazarın ne demek istediÄŸini daha devamını okumadan kitabın…
Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye baÅŸladım…EÅŸimi, oÄŸlumu, annemi, babamı, kardeÅŸlerimi ve diÄŸer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine…Birer birer yerleÅŸtirdim tabutumun çevresine hepsini…Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı…Görüyordum iÅŸte diye aÄŸlayan biricik oÄŸlumu…EÅŸim kucağında ayakta durmaya çalışıyordu perperiÅŸan…Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruÅŸuyla…Annem, ciÄŸerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaÅŸlarını…KardeÅŸlerim, akrabalarım diyordu acıyan ses tonlarıyla…Ve dostlarım…Onlar da ÅŸaÅŸkındı… Bazısı diyordu…Bunları seyredip onlara demek istedim hayal olduÄŸunu unutup… Sonra anladım yazarın ne demek istediÄŸini daha devamını okumadan kitabın…Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide… Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemiÅŸti yazar… Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteÄŸim… Almam gereken dersi ve mesajı almıştım… Åžimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum… Åžu an bunları yazarken bile çok kötü oldum… Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik… Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline… Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı… Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında… Onlarda bıraktığım izleri, yaÅŸananları ve yaÅŸanamayanları elden geçirerek ben konuÅŸturacaktım hayalimde… İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak…
YaÅŸarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım… Gerçek duygularıydı ulaÅŸmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod deÄŸildi, deÅŸifre etmem gereken metin… DiÄŸerlerine geçmiyorum… Bu yazıyı ÅŸu an yazıp sizlerle paylaÅŸtığıma göre “diÄŸerlerine” artık sizlerde dahilsiniz…
Düşünün, bir gün bir mail ulaşıyor “ölmüş” diye… Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız… EÅŸim ÅŸu an yanımda aÄŸlıyor, sanki gerçekmiÅŸ gibi… Oysa ki yazarın amacı “YaÅŸamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini göstermek”ti… Benim de öyle… Lafı çok uzattım farkındayım… Ama hayat dediÄŸimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı…
Ben o gün kurduÄŸum o hayalle, canımın tüm yanmasına raÄŸmen yeniden doÄŸdum… Bilgisayar diliyle “format attım hayatıma…” Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduÄŸum için şükrettim… Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiÅŸ, oyun perde demiÅŸti…
Peki ya hayal deÄŸil de, gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı… Ä°ÅŸte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza deÄŸmiÅŸ olmalı… Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna deÄŸer bence… Ben bu akÅŸam melankoliÄŸim ve biraz abartmış olabilirim… Hani sanatçı ve ÅŸairiz ya ondandır belki…
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın… Lütfen arada bir, buradan aldıklarınızı tartın, düşünün ve hayatınızı gözden geçirin…
Ölümün kime ve ne zaman geleceÄŸini Yüce Allah’tan baÅŸka bilen yok… Ä°ÅŸte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin… Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin… Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın…
Yazının tamamını “kendinigelistir.com” kullanıcıları için bir PowerPoint sunusuna döktük. Bu ÅŸekilde yazımızı daha akıcı, daha etkileyici ve daha akılda kalıcı bir ÅŸekilde okuyabilir, hafızanıza kazıyabilirsiniz. Bu harika PowerPoint sunusunu izlemek için tıklayınız.
Biraz Hıncal abi tarzı olacak ama, sevginizi ve verdiÄŸiniz deÄŸeri haykırın onlara iÅŸ iÅŸten geçmeden… Ve en önemlisi; verdiÄŸi-vermediÄŸi, aldığı-almadığı herÅŸey için, tekrar tekrar şükredin Yüceler Yücesi Yaradan’a…
Yazan : Alıntıdır
Gönderen : Esra BOSTAN
Bu yazı en son 13 May 2008 tarihinde; bugün "1", toplamda ise "4,541." defa okunmuştur.
Bu yazıyı okuyanlar, bunları da okumalı :
05 Kasım 2007, 9:19
Bunu daha öncede izlemiÅŸtim, az önce bir daha izledim…
Değişen bişey olmadı, ilkinde de salya sümük ağlamıştım, ikincisinde de öyle oldu.
Bir kere daha farkına vardım.
Yaşamak herşeye rağmen güzel !
05 Kasım 2007, 9:20
Bu fikri deneyeceÄŸim…
05 Kasım 2007, 14:00
bu hayatta kalıcakmışız gibi deÄŸilde bir gün öleceÄŸimizi bilerek yaÅŸamamız gerektiÄŸinin en büyük kanıtı olsa gerek ÖLÃœM…
05 Kasım 2007, 18:35
doÄŸru düzgün yaÅŸama kgüsellll…
06 Kasım 2007, 14:34
bende bunu daha önce izledim o zaman ağlamıştım bence mantıklı
06 Kasım 2007, 15:39
Ben yakınlarda çok sevdiÄŸim birini kaybettim. Henüz çok genç pırıl pırıl gelecek vaad eden bir genç adamı. HEnüz onun ÅŸokunu atamadan üzerimden bu yazıyı okudum. Ölümün bize ne kadar yakın olduÄŸunu bir kez daha hissetim. Hemde düşünebileceÄŸimizden çok daha yakın. Hayatımıza , ölümün var olduÄŸunu biraz daha fazla almalıyız herhalde. Bunu farkında olmalı ve ona göre ÅŸekillendirmeliyiz yaÅŸamımızı….
07 Kasım 2007, 0:20
Gercekten cok begendım okurken gozlermın doldugunu hıssettım.Bize gercekten cok buyuk bır ders verıyor.Hayattayken ıyı yada guzel seylerın farkında olmamızı hatırlatıyor.Dusundumde hersey ıcın henüz cok gec degıl ama her an hersey ıcın cok gec olabılır.Bırgun bu dunyadan göçüp gıdıcegım dusuncesıyle…Bize bu dusuncelerı hatırlattıgınız ıcın ck teÅŸekkur ederım…
07 Kasım 2007, 0:21
Ä°NSAN Ä°NSANIN YAÅžARKEN KIYMETÄ°NÄ° BÄ°LMELÄ° ,BÄ°LMEYENEDE BÖYLE DEÄžERLÄ° YAZILARLA DEÄžERLÄ° OLANI TEKRAR TEKRAR ANLATMALI.SEVGÄ°LÄ° CAN DÃœNDARA VE BU YAZIYI Ä°LETEN SÄ°ZLERE ÇOK TEÅžEKKÃœRLER UMARIM Ä°NSANLIK DUYGULARINI YÄ°TÄ°RMEME KONUSUNDA DA KENDÄ°NÄ° GELÄ°ÅžTÄ°REBÄ°LSE TEKRARTEÅžEKKÃœRLER…
12 Kasım 2007, 17:40
yaÅŸamak herÅŸeye raÄŸmen güzel.yazıyı çok beÄŸendim.iki günlük dünya için kalp kırmaya deÄŸmiyor ama dünya bu mutlaka insan yanlışlar yapıyor önemli olan doÄŸruyu doÄŸru zamanda yaÅŸayabilmek ve olanlardan ders çıkarıp yola devam etmek…
28 Aralık 2007, 15:30
yasadıgınız her gununuzu gecırdıgınız her zamanınızı sankı ogun son gununuzmus gıbı yasayın goreceksınız hayat ne kadarda zewklıymıs….bos wermek bazen cozum getırır ama bazende caresızlık….unutmayın her bugunun bır yarını wardır ama bızım yasadıgımız bugun yarının garantısını werıyor mu werebılcek mı ? HAYIR WEREMICEK HICBIR ZAMAN…
12 Ocak 2008, 2:58
hayat beyaz bi kagıttan ibaret..
onu renklendirip güzelleştirecek olan sensin..
onu karartıp önüne zifir karanlığı koyanda sen olcaksın..
hayata isyan etmek ondan kaçıp kurtulmak değildir
daha çok hayatı üstüne getirmektir.
Şimdi hayat mı senin üstüne gelsin yoksa sen mi üstüne gidiceksin..?
11 Åžubat 2008, 0:40
Ben slaytını çok önceden görmüştüm.Can Dündarın bir yazısı.
Bizimle paylaÅŸtığınız için teÅŸekkürler…
Allah’a şükürler olsun her aldığımız nefese…
17 Åžubat 2008, 22:11
bence halimize şükrederek yaşamak gerek her türlü olumsuzluklara rağmen
26 Åžubat 2008, 20:13
bence insan mutluluÄŸu aramak için oyalanmamalı yaptığı iÅŸler doÄŸru ve güzelse mutluluk zaten onun peÅŸinden gelir…
11 Nisan 2008, 23:27
her ne olur sa olsun hayat yaşamaya değer yazınızdan çok etkilendim.elbetteki ölüm hepimiz için.hayatı dolu dolu yaşamak varken belki de yarınımız olmuyacak sevgiler
05 Mayıs 2008, 10:09
ya peki bu kitabin ismi nedir yazarı kımdır?
06 Mayıs 2008, 18:47
Evet,söylenecek söz yok.Tebrik ederim harika bi yazı dahası insana ilaç gibi gelen bi yazı.KAH HİÇ ÖLMEYECEK GİBİ KAH YARIN ÖLECEK GİBİ YAŞAMAK GEREK BENCE