Kendine inancı olan için, imkansız diye bir şey yoktur!
Özgürlüğe koşan kadın Pembiye 6 Ocak 2008
O Batman’ın bir köyünde, 20 kardeşten biri olarak doğmuş, ilkokulu bitirdikten sonra 14’ünde bir gardiyanla evlendirilmiş bir kadın. Evliliğinin ilk ayında kocasından dayak yemeye başlamış, kayınpederinin sürekli tacizine uğramış, kendi ailesi tarafından reddedilmiş bir kadın. Arka arkaya yedi çocuk doğurmuş, birini 14 günlükken kaybetmiş, herkes tarafından terk edildiğinde sesini duyurmak için beş kere intihara teşebbüs etmiş bir kadın.
Pembiye BeÄŸer (32) bugün Batman BeÅŸiri Öğretmen Evi’nde çalışıyor, lise ikinci sınıf sınavlarına hazırlanıyor, resim yapıyor, “altın hayallerini” büyük defterlere yazıyor, konuÅŸuyor, konuÅŸuyor, durmadan özgürlükten söz ediyor. BBC onun hayatıyla ilgili çektiÄŸi belgeseli ÅŸubat ayında yayınlamayı planlıyor. Açtığı ikinci resim sergisinde Batman Valisi’nin eÅŸiyle birlikte poz veriyor. Hayata en dipten baÅŸlamış bu kadın, ÅŸimdi yaptığı resimlerde kendini dev bir aÄŸacın tepesinde gökyüzüne bakarak çiziyor. Ä°ÅŸte Pembiye’nin hikayesi.
Pembiye, Batman’da Garzan Kampı Köyü’nde doğdu. Annesi, babasının ikinci eşiydi. Beşirili gardiyan M. Ş. D. ile evlendiğinde 14 yaşındaydı. Aslında gardiyan Pembiye’yle evlenmek istememişti. Zaten evliliğinin ilk ayında, dayak yemeye başladı ondan. İki görümcesi, kayınvalidesi ve kayınpederiyle aynı evde yaşıyorlardı. Pembiye evde hapisti. Yaşı küçüktü ama hiçbir zaman boyun eğen biri olmamıştı. Neden beni eve kapatıyorsunuz, diye sormaktan çekinmedi. Sen gelinsin, ayıptır, çıkma dışarıya, dediler. 16 yaşında ilk çocuğunu doğurdu. Bu da evdeki hapishane için yeni bir bahaneydi: Otur, çocuk bak!
Kocası sabahları 12 kilometre ötedeki Batman Kapalı Cezaevi’ndeki işine gidiyor, akşam döndüğünde annesiyle kızkardeşlerinden Pembiye ile ilgili rapor alıyordu önce. Sonra karısını odaya kilitleyip bir de onun ifadesini alıyordu. Bahane hazırdı: Anneme, ablalarıma terbiyesizlik ettin! Sonra da dünyanın dayağını atıyordu. Tekmeyle, yumrukla, sopayla. Çoğu zaman çocukların gözlerinin önünde.
Pembiye arka arkaya çocuk doÄŸurur, dayak yer ve evde hapis yaÅŸarken, bir de kayınpederiyle uÄŸraÅŸmak zorundaydı. Kayınpeder, yanından hiç ayrılmıyordu. “Bu iki keçiyi senin için aldım, canım sana kurban olsun” diyordu. Çocuklar bile zamanla anladılar olup biteni. Dedeleri Pembiye’nin yanına geldikçe gülüyorlardı. Pembiye de sinirinden eline ne geçerse duvarlara fırlatıyordu. Bir kere babasına anlattı derdini, o umursamadı “baksın, ne olacak!” dedi. Kocasının umurunda deÄŸildi, hayatında zaten Batman’da oturan baÅŸka bir kadın vardı.
ÖLÜMLE BURUN BURUNA
2002’de Pembiye’nin kayınvalidesi ve görümceleri Ä°stanbul’a taşındılar. Kocası da iznini onların yanında Ä°stanbul’da geçiriyor, Pembiye’yi kayınpederiyle evde yalnız bırakıyordu. Evde çıldıracak gibiydi genç kadın. Sonunda kendine bir çıkış yolu buldu. Bir gün, savcılığa baÅŸvurdu. “Kocam bize bakmıyor, dövüyor, hayatında biri var. Babası beni rahatsız ediyor. Gidecek yerim yok” diye ÅŸikayet etti.
Kocası bu ÅŸikayeti on gün sonra duydu. Duyar duymaz büyük bir öfkeyle, elinde zimmetli resmi tabancasıyla eve geldi. Küçük oÄŸlu Müslüm, üç yaşındaydı. Karısını ve oÄŸlunu aldı, Çöl Dağı’na götürdü. Aslında dört kiÅŸiydiler, çünkü Pembiye yine bir bebek bekliyordu. Gardiyan, oÄŸlunu arabada bıraktı, karısını alıp daÄŸda önden yürüttü. Pembiye dönüp arkasına baktığında kocasının iki elini kaldırdığını gördü, can havliyle hamile olduÄŸunu söyledi. Kocası “Çok kiÅŸi var hamile kadın öldüren” dedi. Pembiye bir süre sonra tekrar arkasına döndü. “Tamam, beni öldür. Ama ne zaman yapacağını söyleme, ani olsun.” Kocası fikir deÄŸiÅŸtirdi: “Seni öldürmeyeceÄŸim. Ama gideceÄŸim, senden kurtulacağım.”
Birkaç gün sonra, Pembiye’ye Ä°stanbul’a gideceÄŸini, boÅŸanma davası açacağını söyledi. Pembiye buna itiraz etmedi. Asıl korkusu, kayınpederiyle yalnız kalmaktı. Kendi ailesinin “dul” bir kızlarını geri almayacağını biliyordu. Gardiyan, babasına “Ä°kinizi baÅŸ baÅŸa bırakıyorum, ne haliniz varsa görün” dedi, son söz olarak.
DÖNÜM NOKTASI ANKARA
Ä°ki katlı evde, Pembiye üst katta kalmıştı. Kayınpeder alt kattaydı ama sürekli gelininden su istiyor, çocuklarla yolladığı zaman “hayır anneniz getirecek” diye ısrar ediyordu. Sonunda kayınpederine ilk kez bir çift laf edecek cesareti buldu. “Gözüme görünme, bana hiç karışmayacaksın” dedi ama ısrarlı ilgisinden kurtulamadı.
Bu dönemde ailesinin yanına dönmek için çok uğraştı. Üstelik son çocuğu Rukiye’ye de hamileydi. Üvey annesine sığındı, kovuldu; annesine yalvardı, mahkemenin geçici olarak bağladığı 200 YTL yoksulluk nafakasını vermeyi teklif etti, yine geri çevrildi. Babası onu kabul etmek için bir sürü şart öne sürdü: Önce bebeği aldır, sonra seni evlendiririm ama itiraz etmeyeceksin.
Bu bardağı taşıran son damlaydı. Pembiye kalktı, Batman Valiliği’ne gitti. Dönemin Valisi Recep Kızılcık derdini dinledi. Pembiye’yi hemen Ankara Sosyal Hizmetler’e bağlı Sığınma Evi’ne gönderdi. Orada 19 gün kaldı Pembiye. Bu 19 gün, onun için bir dönüm noktasıydı. Okulu dışarıdan bitirebileceğini orada öğrendi. Çocuklarını, evini almak için harekete geçmesi gerektiğini düşündü. Ankara Valiliği’nden yol parası alarak Beşiri’ye döndü.
BEŞ KERE ÇATIYA ÇIKTI
Batman Valisi’ne gidip çocuklarıyla yaÅŸamak istediÄŸini söyledi. Polis gözetiminde evine geri döndü. Kocası o sırada evdeydi; polislere bir ÅŸey diyemedi, Pembiye’yi evden kovamadı ama çocukları alıp alt kata, babasının evine yerleÅŸti. Bir süre sonra da Ä°stanbul’a tayinini çıkarttı. DoÄŸuma bir gün kala büyük kızı Sena, “Biz yarın Ä°stanbul’a gidiyoruz” diye haber verdi annesine: “Çocuklar biraz ÅŸaÅŸkın, biraz da neÅŸeliydiler. Ä°stanbul’a gidecekleri için olsa gerek…”
Pembiye, yine kayınpederiyle baÅŸbaÅŸa kalmıştı. Onu görmemek için kendi sokak kapısının önüne duvar ördürdü; kayınpederi duvar henüz ıslakken tekmeyle, sopayla yıktı. Yeniden ördürdü, yeniden yıktı adam. Sonunda Pembiye çıldırdı. KomÅŸunun kızını alarak karşı binanın çatısına çıktı. Savcılık onu Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ne yolladı. 20 gün sonra döndüğünde, bu sefer Batman’da bir binanın dördüncü katına çıktı; yine kurtarıldı, Dicle Ãœniversitesi Hastanesi’nde on gün yattı. Ardından üç kere daha çıktı çatılara. Bu intihar teÅŸebbüsleri, Batman’da çok sık görülen diÄŸer kadın intiharlarına benzemiyordu. Pembiye’nin bütün dünyaya duyurmaya çalıştığı, “Ben buradayım, beni görün” dediÄŸi birer imdat çaÄŸrısıydı. Sonunda evinin karşısındaki okulun çatısına kamera koydular. Ev 24 saat gözetleniyordu. Kayınpederi korkusundan bir daha bakmaya cesaret edemedi ona. Ondan kurtulmuÅŸtu. Zaten kayınpeder bir süre sonra öldü.
Artık Pembiye, evde yalnızdı. Hayatında ilk defa özgürdü. Beşiri Kaymakamı Arif Yalçın, onu Öğretmen Evi’nde 200 YTL. maaşla kat hizmetlisi olarak işe almıştı. Orada öğretmenlerle sohbet ediyor, Halk Eğitim’de kilim dokuyan kızlarla dostluk yapıyordu. Bir gün nakış için kartlara basılmış çocuk ve hayvan resimleri görerek aynısını yaptı. Kaymakam, bunun üzerine ona resim yapmasını tavsiye etti; şövale, kağıt, boya, büyük boy defterler aldı. İçinden geldiği gibi resim yapmaya, renkleri, çizgileri keşfetmeye başladı. Ortaokulu dışardan bitirdikten sonra, liseyi dışardan bitirmeye karar verdi. Evinde durmadan çiziyor, boyuyor, çalışıyor, okuyordu. Büyük boy defterlere içini döküyordu.
Her bir deftere bir baÅŸlık atmıştı. “Benim Hünerlerim ve Altın Fikirlerim” defterine, karanlıkta etrafı aydınlık gösteren gözlük… GüneÅŸ enerjisiyle ısınan halılar, yorganlar, diye yazmıştı. “EleÅŸtiriler” defterinde, oklar erkeklere yönelmiÅŸti: YaÅŸlı erkeklerin genç kadınlara düşkünlüğü, kabalıkları en çok eleÅŸtirdiÄŸi ÅŸeylerdi. “GüneÅŸ ve Ay’ın EvliliÄŸi” adlı defter ise, fantastik bir hikayeydi.
Ä°lk resim sergisini 17 Aralık 2006’da, ikincisini de 16 Aralık 2007’de açtı. Åžimdi her gece üç resim yapıyor. Özgüvenini artıracak rehber kitaplar okuyor, lise 2. sınıf sınavlarına hazırlanıyor. “En büyük hayalim, liseyi bitirip Güzel Sanatlar Fakültesi’nde resim okumak, sonra da kolumda resimlerimle Avrupa’yı dolaÅŸmak” diyor.
Pembiye, kocasından 2007 Haziran’ında resmen boşandı. Mahkeme, çocuklarının velayetini babalarına verdi, şimdi İstanbul’da yaşıyorlar.
HAYALLERİMİN İÇİNDE ÇOCUKLARIM YOK
İki aydır bankaya 50’şer milyon yatırıyorum. Üniversite masraflarım için. Bu hayallerimin içinde çocuklarım yok. Evlenmeyi de kesinlikle düşünmüyorum. Özgürlüğüm için her şeyi feda ederim. Özgür olmayınca öğrenemiyorsun, göremiyorsun, duyamıyorsun. Güzel ve terbiyeli kullandıktan sonra özgürlük bir nimettir. Kötü kullanmak, bataklık ve ölümdür. Ben akıllıyım, yetenekliyim, terbiyeliyim.
Â
Yazan : Gülden AYDIN
Kaynak : HÃœRRÄ°YET
Uyurken dinlenebilen, ücretsiz kişisel gelişim, kilo verme, sigara bırakma, hipnoz mp3leri. Deneyenlerin yorumları oldukça ilginç! hayatimdegisti.com'da...
Bu yazı en son 18 May 2008 tarihinde; bugün "3", toplamda ise "2,781." defa okunmuştur.
Bu yazıyı okuyanlar, bunları da okumalı :
16 Ocak 2008, 14:30
ÇOK TAKDİR ETTİM PEMBİYE Yİ ZORU BAŞARMIŞ. İÇİNDE Kİ DUYGULARI RESİMLE ANLATMASIDA ÇOK GÜZEL. UMARIM DİĞER KADINLARINDA BUNA GÜCÜ YETER
16 Ocak 2008, 19:11
bu ülkede senin gibi niceleri var, ama onlar senin gibi cesaretli,atik ve birazda şanşlı değiller.şans mı oda nerden çıktı dersen,kocan olacak o kendini bilmezin seni öldürmek yerine korkup kaçmasıydı bence,doğuda nice kardşimiz töre denen cahiliyetten dolayı hiç yere canlarından oluyorlar,umarım senin bu başarın herkese örnek olur..sana yeni hayatında başarılar..:D
16 Ocak 2008, 22:58
hayat insanlara farklı ÅŸekilde doÄŸuyor.doÄŸan belkide bizler deÄŸil hayattır..baÅŸarı ve azminden dolayı taebrikler pembiye hanım..ama herkes onun gibi ÅŸanslı olmayabilir.bunları yaÅŸamış birine ÅŸanstan bahsetmek biraz saçma gelebilir ama pembiye bu yaÅŸamın içinde tükenebilirdi de.bu nedenle ÅŸanslı….ayrıca özgürlüğü için her ÅŸeyi feda etmesi güzel ama velayeti babalarında olan çocuklarını da yok saymasını vicdani ve ahlaki bulmadım.yoksa okuduklarmı yanlış mı anladım …..bence birilerini göz ardı ederek özgür olunmaz helede bunlar evlatsa….neyse özgürlük tanımı göreceli demekki. umarım umudu tükenmiÅŸ tüm insanları umut kıvılcımları sarmalar..
12 Åžubat 2008, 12:52
Hayat bazıları için gerçekten zor. Doğuştan şanszlık bu olsa gerek. Yinede o yıkıntının altından ezilmeden gün ışığına çıkmak taktir edilemesi gereken bir yaşantı. Mücadele ve sabırlı ruhu onu bu yıkımdan kurtarmış. Allah yardımcısı olsun. Herzaman söylerim Aile çok önmeli hayatın yapıtaşı diye.
26 Åžubat 2008, 16:55
herkes pembiye hanım kadar ÅŸanslı olamıyor malesef hayatı çok etkileyiciydi fakat hayallerimin içinde çocuklarım yok cümlesi bana ters geldi.insanın en güzel hayali çocuklarıdır onların geleceÄŸidir…yaÅŸadıklarını çocukları yaÅŸamasın diye mücadele etmektir…
13 Mart 2008, 21:13
ewet özgür olmak cok gzl ben kıbrısta yasıyorum ve bu duyguyu dorugunda yasayabılıyorum ancak bizim kadar sanslı insanlar olmayanlar var fakat nolursa olsun aile önemli aileden kasdım bir eş deil cocukların pembiye onlar senın cocukların ozgur olabilirsin ama onlar seni engellemez bu sorumsuzluğa girer bnce onları onların geleceğinide düsünerek hareket et anne olmanında vasıfları var.dogurmak annelik deildir.
11 Mayıs 2008, 18:33
Hemen herkes cocuklari konusunda elestirmis genc kadini ben bu kisiler gibi dusunmuyorum
geleneksel yaklasimlar rahat evlerinizden co kolay oluyor degil mi?
Kim sordu bu kadincagiza bu kadar cocuk istiyor musun diye
Ya da acaba cocuklarini Ona verdiler mi
Onlari istememe hakkini da sonuna kadar savunuyorum
Bu konuda yorum yapan arkadaslar kadin bu zorluklari cekerken Ona yardimci olsalar mis ya madem herseyi cok iyi biliyorlar?