Mor MenekÅŸeler
Farkedilmeyi Bekleyen Güzellik!
Kendini bildi bileli mor menekÅŸeyi çok severdi. ÇocukluÄŸunun geçtiÄŸi iki katlı evin bahçesinde bahar geldiÄŸinde mor mor açar, mis gibi kokarlardı.Annesi mor menekÅŸeleri hep duvar kenarına dikerdi. Gölgeyi sever menekÅŸeler derdi. Oysa; öğretmeni bitkilerin güneÅŸ ışınları ile fotosentez yapığını anlatmıştı onlara. Bitkiler güneÅŸ ışığına muhtaçtı. Mor menekÅŸeler ne tuhaf bitkilerdi…
- “Her bitki güneÅŸi severken, onlar neden gölgeyi tercih ediyorlar?” diye düşündü, durdu Hande…Küçük, ufacık aklı ile aslında menekÅŸelerin diÄŸer çiçeklerden farklı olduÄŸunu keÅŸfetmiÅŸti, iÅŸte belki de menekÅŸeler bu yüzden bu kadar güzeldi.
Küçücük kafası o gün herkesden farklı olursan, bu hayatta deÄŸerli olursun yargısına varmıştı. Daha o yıllarda farklı olmak için uÄŸraÅŸ vermeye baÅŸladı. Ä°lk, kimsenin yanına oturmak istemediÄŸi, “Hacer’in yanına oturmak istiyorum öğretmenim.” diyerek baÅŸladı farklılıklarla süren hayatı. Hacer bile ÅŸaşırmış, ÅŸaÅŸkın ÅŸaÅŸkın bakıyordu onun yüzüne.
Hacer, çok dağınık, biraz anlama zorlukları olan problemli bir ailenin kızı idi. Hande ise; mühendis Kamil Beyin biricik kızı…
Öğretmen, pek oturtmak istemedi önce Hacer’in yanına Hande’yi… Hande, ısrar ediyordu Hacer’in yanına oturmak istiyordu.Daha sonra bir tatsızlık çıkmasın diye öğretmem Hande’nin annesini çağırdı. Annesi eve geldiklerinde Hande’ye sordu:
- “Neden yavrum Hacer’in yanına oturmak istiyorsun?”
Hande cevap verdi: “Geçen baharda menekÅŸeler ekiyorduk hani anne, o gün sen bana menekÅŸeler güneÅŸi sevmez demiÅŸtin. Oysa, her bitki güneÅŸi sever.MenekÅŸeler farklı… Belki de bu yüzden bu kadar güzeller… Hacer’in yanına kimse oturmak istemiyor. Ben farklı olmak istiyorum.Belki, Hacer de güzeldir, onu fark etmek istiyorum.” dedi.Hande’nin annesinin aÄŸzı açık kalmıştı. Ä°lkokul 4 .sınıf öğrencisi kızının olgunluÄŸuna hayran kalarak :
“Peki kızım, kimin yanında istersen oturabilirsin.” dedi.Pazartesi, Hande Hacer’in yanında oturmaya baÅŸladı. Hem Hande tedirgindi,hem Hacer… Birbirleri ile hiç konuÅŸmuyorlardı. DiÄŸer kızlar da soÄŸumuÅŸtu Hande’den. Nasıl Hacer gibi dağınık, bir ÅŸeyi iki kere anlatma ile anlayan fakir bir kızın yanına oturmayı istemiÅŸti?Doktor Cemal bey’in kızı Esin idi en çok alınan…Anne babaları her hafta sonu görüşüyorlar, Hande ve Esin birlikte oynuyorlardı her Pazar… Nasıl olur da kendi yerine Hacer’i seçerdi? Çok gururu kırılmıştı Esin’in… Hande ile konuÅŸmuyordu.Bir gün, Hande ve ailesi, Esinler’le daÄŸ köylerinden birinde gerçekleÅŸtirilecek bir panayıra katılmak için sözleÅŸtiler…
Hande, gene Esin’in somurtacağını bildiÄŸi için gitmek istemiyordu. İçin için de Hacer’e kızmaya baÅŸlamıştı, arkadaÅŸları ile arasının bozulmasına sebeb olmuÅŸtu. Neden sanki bu kadar dağınıktı, neden herÅŸeyi iki kerede anlıyordu, yoksa aptal mıydı?Sonra menekÅŸeleri hatırladı. Hemen düşüncelerinden utandı. Hacer, farklı diye yargılamamaları gerekiyordu. Hacer’in kimsenin bilmediÄŸi güzelliklerini keÅŸfedecekti. Buna tüm gücü ile inandı.Tam umduÄŸu gibi olmuÅŸtu. Esin, somurtarak karşısında oturuyordu. Hande ilekonuÅŸmuyordu. Hande, canını sıkkınlığından biraz dolaÅŸmak için annesinden izin aldı. Köy yolunda yürümeye baÅŸladı. Hava iyice soÄŸumuÅŸ ve ayaz iyice artmıştı. Kar atıştırmaya baÅŸlamıştı. Hande kar’ı çok seviyordu. Yürüdü, yürüdü… Köye gelmiÅŸti…Bir evin önünde durdu. Evin penceresindeki saksıya gözü iliÅŸti. Gözlerine inanamıyordu, bunlar mor menekÅŸelerdi…Ama kıştı ve menekÅŸeler soÄŸuÄŸu hiç sevmezlerdi, eve doÄŸru bir adım attı, kapıda beliren gölgeyi çok sonra fark etti. Bu Hacer idi. Hande’ye gülümsüyordu… “HoÅŸgeldin Hande” dedi Hacer, biraz ürkek “Buyurmaz mısın?”ÅžaÅŸkınlıkla kapıya doÄŸru ilerledi Hande ve içeri girdi.Oda, sıcacıktı. Odun sobası her yeri ısıtmıştı. “menekÅŸeler” diyebildi sadece Hande, “bu soÄŸukta???” Hacer gülümsedi: “Onlar annem için, annem onları çok sever.” Sonra yataktayatan kadını fark etti Hande. - “Annen hasta mı?” dedi. Hacer: “Evet, 2 sene önce felç oldu, ona ben bakıyorum. Bizim kimsemiz yok. Birtek ineÄŸimiz var, onunla geçiniyoruz ama tüm iÅŸler bana baktığı için derslere çalışacak pek vaktim olmuyor.” dedi Hacer utanarak…Bir de dedi: “Bizim köyden ÅŸehre araç yok, bu yolu her gün yürüyorum o yüzden de çok yorgun okula geliyorum dersleri anlamakta güçlük çekiyorum.”Hande’nin gözleri dolmuÅŸtu…Dışarıdan gelen ses ile kendine geldi. Annesi onu arıyordu. Çok merak etmiÅŸ olmalıydı… Dışarıya koÅŸtu ve annesine sarıldı, aÄŸlıyordu… Bir müddet sonra “Anne, bu Hacer!” diye tanıştırdı sıra arkadaşını…Hacerler’e gidip Hacer’in yaptığı sıcak çorbadan içtiler birlikte. Hande, annesine anlattı Hacer’in hayatını, aÄŸlıyarak. “Bir ÅŸeyler yapalım anne”dedi…O hafta, annesi ve Hande, Hacerler’e gidip annesi ve Hacer’i kendi evlerine taşıdılar… Hacer, artık Handeler’den okula gidip geliyordu. Ne dağınıktı, ne de aptal… Sınıfın en iyi öğrencisi olmuÅŸtu…
Seneler geçti… Hacer ve Hande bir arkadaÅŸ deÄŸil, bir kızkardeÅŸlerdi artık… mor menekÅŸeler Hande’ye Hacer’i armaÄŸan etmiÅŸti… Hacer’e ise; hem Hande’yi, hem hayatı…Seneler sonra ikisi de evlendi… Hacer ÅŸimdi bir doktor… Hande’den vicdanın ne kadar önemli olduÄŸunu öğrendi. Hastalarına vicdan ile birlikte ÅŸifa dağıtıyor…Hande ise; bir öğretmen…
Çocuklara farklı olan ÅŸeyleri sevmeyi de öğretiyor… Bir kızı var. Adı: HACER MENEKÅžE…
Hayatta en çok sevdiÄŸi iki ÅŸeye birini daha ekledi Hande. Hacer MenekÅŸe, teyzesi Hacer’i çok seviyor ve annesine teyzesi için her gün teÅŸekkür ediyor…
SEVGÄ°NÄ°ZE KESÄ°NLÄ°KLE ÖNYARGI SOKMAYIN. DAÄ°MA KARÅžINIZDAKÄ°NÄ° DÄ°NLEYÄ°N… GÖRECEKSÄ°NÄ°Z KÄ° ÖNYARGISIZ BÄ°R ÅžEKÄ°LDE YAKLAÅžIRSANIZ, YORUMLARINIZ DAÄ°MA Ä°SABETLÄ° OLACAKTIR…
HERÅžEY, SEVÄ°NCEYE KADAR FARKLIDIR…. SEVDÄ°KTEN SONRA Ä°SE; SEVGÄ°NÄ°N DÄ°LÄ° HEP AYNIDIR.
Alıntıdır.
Bu yazı en son 12 May 2008 tarihinde; bugün "1", toplamda ise "2,486." defa okunmuştur.
Bu yazıyı okuyanlar, bunları da okumalı :
19 Åžubat 2008, 23:40
gerçekten tek kelimeyle harika ve doğru
20 Åžubat 2008, 10:57
cok güzel bir ve ögretici bir yazi ..paylasim icin tskler…önyargili olmadan yasamin güzel yanlarini tam anladikdan sonra yorum yapmayi öncelikle tanisak.
20 Åžubat 2008, 11:24
mükemmel
21 Åžubat 2008, 12:18
sevgilerin yozlaÅŸtığı, insanların etrafındaki insanların problemleriyle ilgilenmediÄŸi,gözlerini kapadığı ÅŸu ortamda böyle bir yazıyı okumak gözlerimin buÄŸulanmasına, içimin sızlamasına neden oldu.KeÅŸke herkes Hande gibi düşünebilse…
21 Åžubat 2008, 22:37
Çok güzel ve öğretici bir yazı..Ah şu ön yargılarımızdan bir kurtulabilsek zannediyorum herşey daha güzel olacak
22 Åžubat 2008, 0:56
gözlerim dolu dolu oldu, çok güzeldi, teşekkürler..
27 Åžubat 2008, 16:23
çok güzel bir yazı fakat ben insanların tek sorunun ön yargı oluduÄŸunu düşünmüyorum .bizler artık karşımızdaki ÅŸahısların açıklarını yakalamaya çalışan ,sorunlarından üzüntülerinden zevk olmaya çalışan bir topluma dönüştüğümüze inanıyorum ……üzgünüm
29 Åžubat 2008, 14:20
keşke bunlar hikaye olmasa,insanlar karşılık beklemeden iyilik yapabilmeyi ;
korkmamayı öğrense!..
09 Mart 2008, 12:59
coook güzel cok begendim böyle güzel hikayeleri bizimle paylaştığınız için teşekkürler
13 Mart 2008, 7:39
herkes hande gibi düşünseydi kimse farklı olmazdı.
20 Mart 2008, 17:17
TEK KELİME İLE ÇOK GÜZEL,VE ÇOK ETKİLENDİM.
07 Nisan 2008, 14:02
aslında doğruları bildiğimiz halde yinededoğruların peşlerinden gitmiyoruz NEDEN
11 Nisan 2008, 9:07
harikaa..belki bizimde bir hacer e bir hacerin de bize ihtiyacı vardır.önemli olan insanları sevmek,önyargısız davranabilmek..:)
03 Mayıs 2008, 19:55
”ön yargıyı kırmak bir kayayı kırmaktan daha zordur.”demiÅŸ bir düşünür.