Hayatın ucundan tutabilmek… Yürek sızıları can acıtırken, ellerine alıp yüreğini, yakan ateşi ile hayatın ucundan tutunabilmek.

Sevda mavidir, umudun rengi mavi… VE pembe hayaller. Gözler rengini ararken griye takılıp kalmak. En istenmeyen rengi, derinliklerinde hissetmek. Hayatın rengini gözlerinde görmek.

Ve tıkanıp kalmak sonu gelmeyen cümlelerle. Yarım kalan cümleler. Yarım kalan hayatlar. Hayaller yarım kalınca mı yarım kalmalara alışır insan. Renkler yarım kalınca mı, grilere takılır gözler…

Diyorum ya,  sonu gelmeyen cümleler…

Sonu gelmeyen hayatlar…

Sonu gelmeyen hayaller…

Eskiden hayallerim vardı, sonunu düşünebildiğim. Şimdilerde acılarım var, sonunu düşünemediğim. Hayal kurmaz oldum, gözlerimi kapadığımda yüreğimin acısıyla uyudum. Ya da yarım kalmış hayallerimin anısıyla. Eski günleri düşünmedim, eski hayallerimi düşündüm. Eski hayallerime ağladım günlerce, gecelerce, saatlerce. Eski hayallerimi kurdum defalarca.

Keşke dememek için hayallerimi düşünerek terk etmiştim. Keşke demedim. O gün için doğru olan buydu dedim. İçim yandı. İçim yanıyor… Hayatımı bulamadım, hayallerimle o da yarım kaldı. Ve yeniden başlayamadım hayata,  yeniden hayal kuramadım.

Hayatı da almadım içime. Hayatın bana sunduğu ve bunla yetin dediği günleri de sadece nefes alıp vererek geçirdim. Küllerin altında kalmış küçücük bir umut parçası belki de beni ayakta tutan. Hala nefes aldıran. Belki bir gün dedirten.

Hayata evlada demek. Kolay ama bir o kadar da zor. Mevlamın sevdiği kuluyum ama. Öyle olmasa bu gücü nerden bulurdum. Nasıl direnirdim grilere. Mavilere hasret kalmaya.

Ben sevda adamıyım. İçimde kalmasa da rengi ben sevda adamıyım. Ve inanıyorum ki günün birinde, o sevda içimi yakacak yine. Gözlerim ufka bakacak. Öyle olmasa yaşamazdım dün.