Paket bir HAYAT!
Yeni bir hayat verseler diyorum… Hani dumanı üzerinde. Sıcacık, annemin kollarında yeniden baÅŸlasam hayata yada baÅŸlasak…
Kapatın gözlerinizi ve düşünün şimdi; ne hayalleriniz vardı şu zamana kadar ve neleri gerçekleştirebildiniz. Ne kadar çaba gösterebildiniz emeklerken koşabilmek için? Neden ve ne için vazgeçtiniz? Ya da idealiniz için ne kadar dürüsttünüz kendinize? İmkansız mıydı bu kadar istediğiniz yerde olabilmek?
Sorular sorular… Bitmek bilmez tükenmeyen cevabını bilmediÄŸin ne çok soru üşüşüyor deÄŸil mi beynine? Bazen çıkarıp atsam diyorsun hepsini düşüncelerimden. Bazen de onlarla varolduÄŸunu düşünüyorsun.
DoÄŸduÄŸunda aÄŸlamanı duymak isterler. Sonra gülücüklerini, sonra ilk heceni, kelimeni, emeklemeni, yürümeni, okula ilk baÅŸladığın günü… Ä°lkler bitmez hiç hayatta.
Sonra bir bakarsın baÅŸka bir hayat giydirmiÅŸler üzerine. Ben bu deÄŸilim dersin inatla ama onlar daha inatçı, sensin derler. Bu olmalısın. DoÄŸru olan bu senin için. Ya bırakın dersin kendi doÄŸrumu kendim bulayım. Hataları yapmadan doÄŸru istemiyorum ki ben. Bu benim hayatım diye bağırırsın, haykırırsın sessiz çığlıklarla… Duymazlar duymak istemezler sesini. Kapatırlar kulaklarını hepsi birden. Hatta yetmez kendi ellerinle senin kulaklarını kapatmanı isterler.
Hep aykırı oldum nedense. Onların doğrularına inanmayıp hatalar yaptım bazen. Ya da onların hatalarını doğrulara çevirdim ben. İnanmadım kendim yaşar görürüm dedim. Yaşadım, bazen yanıldım, bazen duruldum, bazen kırıldım, bazen darıldım yaşama. Görün beni fark edin diye bağırdım belki de. Duyurdum hep sesimi. Kapatsalar da kulaklarını hissettiler belki de.
Bu benim hayatım. Bana bahşedilmiş bir hayat bu. Sizin istediğiniz gibi olmayacağım dedim. Benliğimi seçtim. Sizin istediğiniz gibi yürümeyeceğim dedim, koşmayı seçtim. Sizin sevdiklerinizi sevmek, sizin sözlerinizi söylemek, sizin gibi giyinmek ya da gülmek istemiyorum dedim! Ve aykırı oldum gözlerinde. Varsın olsun be arkadaşım. Umurumda değil söyledikleri, umurumda değil için için bazen başaramadığıma gülmeleri ve umurumda değil paket hayatlara bürünmeleri.
Ben buyum işte.Ne derlerse desinler.Kimselerin istediği gibi değil ben gibi yaşamak gerek bana.Geçen tek bir saniyemi kim geri verebilir ki?Verdiğim tek bir nefesi kim sahiplenebilir?Paket hayat istemiyorum ben.Hediye paketine bürünüp ruhumu benden çalmalarını izleyemem ki.Onlar benden hayatımı çalarken alın sizin olsun üstü kalsın diyemem değil mi?
Kimselere vermem zincirlerimi gerekirse kendi prangalarımı kendim çözerim bileklerimden. Ağır da olsa taşırım yükümü kime ne? Kanasada ruhum ben sararım yaralarımı
Yeter ki paket hayat giymemi istemesinler ruhuma…
Alıntıdır.
Bu yazıyı bizlerle paylaÅŸtığı için forum yöneticilerimizden Mustafa’ya (Korsan) teÅŸekkürlerimi sunarım.
Bu yazı en son 6 January 2009 tarihinde; bugün "0", toplamda ise "1,551." defa okunmuştur.
Bu yazıyı okuyanlar, bunları da okumalı :
31 Mayıs 2008, 11:19
çok güzel bir yazı bu site gerçekten harika olmuş emek veren herkese teşekkür ederim
02 Haziran 2008, 14:32
başkasının doğrularıyla bezenmiş hayat felsefemizin aslında bizi pek de yansıtmadığını beyan eden bu güzel yazı için ekleyen arkadaşıma müteşekkirim
02 Haziran 2008, 22:04
bak şimdi çok etkilendim
10 Haziran 2008, 15:03
Gerçekten çok güzel bir yazı. Çok etkilendim.
14 Haziran 2008, 21:34
Bizlerin insanların doğruları bunlar herkez kendi yolunu çizmeli ne olursa olsun. Kendine ait planları olmayanlar başkalarının planlarına dahil olurlar