Kendisiyle bir eğitimde karşılaştık. “Kendimi o kadar yalnız hissediyorum ki” diye başladı söze. Ardından büyük bir umutsuzlukla devam etti: “…Masamda cayır cayır telefon çalıyor. Ben fotokopideyim. Allah’ın bir kulu, kılını kıpırdatıp da telefonu almıyor…” “…Yarına yetiştirmem gereken bir rapor var. Saat beş olmuş. Hâlâ veri girişi yapıyorum. Dahası verileri analiz edeceğim, sonra da sırada yorumlar var. Anlayacağınız üzere sabahlayacağa benziyorum. Yine bir Allah’ın kulu yardıma ihtiyacın var mı demiyor…”

Bağlarınızı kesin, negatif yönlerinizi sıfırlayın!
“Zihninizde sahip olduğunuz olumsuz yönlerinize karşı bağlar vardır. Bu bağların somut bir şekli, rengi ve yapısı bulunmaktadır. Bu bağlarınızın yapısını çözümleyip onları kesmek ya da yok etmek suretiyle, istemediğiniz yönünüzden kurtulmak için kendinizi programlayabilirsiniz.” Sevgili okurlar; bu yazımızda sizlere bilinçaltımızın bir özelliğinden ve bu özelliğini kullanarak kendi kendinize nasıl terapi uygulayabileceğinizden bahsedeceğiz.

Yalnızlık öyle bir ifadeki çoğu zaman yanlış bile yazılır. Aslında “yalnızlık” o kadar yalnızdır…
Kimi zaman mutsuzluğun simgesidir yalnızlık. Kimi zaman ufak ufak kaçışların kendisi… Sevgisiz kalmaktır bazen ; içe kapanıştır ya da… Hastalıklı bir duygudur kimisine göre! Kendisini “hiç” kabul edene şifa veren şeydir. Bu yüzdendir şifa ile hastalık arasında gidip gelir. Yalnızlık kalabalığın içinde kendi sesini dinlemektir. Etrafındakilere haketmedigi değeri vermektir. Boş bir odanın içinde kendine acımaktır. Yalnızlık ; bir boşluktur kapatılabilecek…

Anlatacaklarım var!
Vaaz vermek değil niyetim, duyduğumu söylemek.
Söylemeye değer şeyler duyuyorum zira….
Belki hayatı daha yaşanır kılmak için ya da belki sade, ama sade anlatmak için…
Sen anlat dedi Tanrı bana, anlaşılsın diye değil, hiçbir mükafat istemeden anlat…
Çünkü bir mükafattır artık bir anlatıcıya doğru düzgün anlaşılmak!