Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş ,kıyamete kadar sökülmez imiş. Aşk ile insan elbet güneşe benzer ve aşksız gönül misal-i taşa benzer. Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır ;bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır.Gelip kemiğe dayanınca dünya , hayata atılan kement olur ;göz kapaklarından vurulunca kasırgalar ,annelerce deprem , babalarca bent olur.Aşksız bahar dallarını kuru bir ayaz boğar ,aşksız rahmini yargılayan bebekler nagehan doğar. Mahrem düşüncelerle perdelenen odalarda ya ezel ya ebed olur ;aşk kayıp giderse dünyadan ebed kıyamet olur ;sevgisizlik gelir ,dünya cehennem olur…

Aşk gelince burukluğun şiirinde hüzün dokur heceler ;ve azarlanmış kalpleri ısırır tam yarısında geceler.Sabah onunla sürerse toprağı koşarak ,ancak o vakit yeşerir taze bir başak.Atların nallarından yıldırımlar masallara dökülür ve yollanamayan mektuplarda nice kalpler sökülür.Kayan yıldızlar gibi büzülür elem dehlizlerine diller ve melâl süzülür gibi melek kanatlarında döker yapraklarını güller.Kaderin dehşetini yakan şamdanlar özge pervanelere tesellikâr düşer ,şefkatli bir ekmek kırıntısıdır kurutulmuş bûselere yâr düşer.

Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünyada…