Kişisel ataleti yenmek: Sizi durduran ne? yazısına yapılan yorumlar

Yazar: osman

osman — Mon, 06 Mar 2017 17:11:37 +0000

arkadaşlar, atalet duygusu alışkanlık ve kişisel özellikten ziyade bir hastalıktan kaynaklanıyorsa, bu hastalığın ismi benimde tedavisini gördüğüm “hiperaaktif dikkat eksikliği”

Yazar: Leyla

Leyla — Sun, 08 Feb 2015 18:13:21 +0000

Şimdi bu kitabı okumak için ataleti yenmiş olmak gerekiyor onu n’apıcaz? :)

Yazar: gülçin

gülçin — Mon, 11 Jun 2012 11:06:02 +0000

yapmam gerekenlerin farkındayım çok çalışıp üniversite sınavı kazanıp istediğim bölümü okumak kpss de başarılı olup memur olarak atanmak günümün büyük bir çoğunluğunu ders çalışarak geçirmek bunların bilincindeyim ama tüm bunları gerçekleştirecek gücü kendimde bulamıyorum zihnim sürekli bulanık gelecekte ne olacağımın endişesi sürekli beynimi kemiriyor gülmekten bile zevk almayı unuttum bu bunalım mı atalet mi neyse bilmiyorum ama biran önce kurtulmak istiyorum

Yazar: Şaban GÜLOĞLU

Şaban GÜLOĞLU — Sat, 05 May 2012 19:40:00 +0000

Değerli Mümin sekman Beyin bütün kitaplarını altını çizerek okudum.Türkiye de gittiğim Her şehirde dostlarıma öğrencilere.İş adamlarına .Sanayici birçok dostlarıma tavsiye ediyorum onlar da bana bilaahire çok teşekkür ediyorlar.sayın sekman beyi alkışlıyor kutluyorum.kendisini seviyorum.başarı ve mutluluklar dilerim.

Yazar: yasin

yasin — Tue, 04 Jan 2011 16:32:19 +0000

Güzel yazı olmuş

Yazar: emre

emre — Wed, 07 Apr 2010 09:55:21 +0000

Türk toplumunun birçoğu ataleti bilmiyor ama hepsinde var bu sorun kendimizi aşmamız lazım.
ataletle ilgili bir makale hazırlıyorum sizin bu anettotlarınız bana çok yardımcı oldu teşekkür ediyorum…
‘allah bize iki tane yuvarlak organ vermiş
biri oturalım diye,diğeri düşünelim diye
başarılı olmak için hanğisini daha fazla
kullanacağımıza bağlı..

Yazar: tugba

tugba — Fri, 05 Feb 2010 01:03:24 +0000

çok faydalı bi site, arkadaşlara bu samimi yorumları için çok teşekkür ediyorum , bende hep bi umut bi beklenti olmuştur ama eyleme geçememişimdir, eyleme geçsemde başladığım noktaya gelmek aynı kısır döngüyü yaşamak her denemede güvenimi özsaygımı kırmıştır zaman zaman ve bu yüzden eyleme geçmeyi bile bırakmışımdır yani ertelemişimdir vs bunu doktora anlattım ilaç verdi bişi demedi ve dün gece msn den görüştüğüm arkadaş bana atalet ten bahsetti derken bende bi araştırma içerisine girdim kendimde güç hissettim bugün bi kaç şey yaptım , yapmam gereken daha çok şey var ama en doğrusunun adım adım hareket etmek gerektiği olduğunu biliyorum ve de bütün bunların beynin işleyişindeki yapısındaki bi aksaklık olduğunu okudum onu da yavaş yavaş eylemlerimizle değiştirebileceğimizi okudum bu bana güc verdi umarım bu girişimlerim sonuçsuz kalmaz..

Yazar: Melek

Melek — Mon, 09 Mar 2009 20:18:54 +0000

ben de kendimi bunalımda zannediyordum ama ataletmiş. adı yukarıda yazan bütün şeyler aynen bende de mevcut. yıllardan beri kilo vereceğim, yıllardan beri hayalini kuruyordum lise sona gelince çok çalışıcam, ilk seneden kazanıcam öss yi diye… yaklaşık 3 ay kadar bir süre kaldı ama ben hala aynı yerdeyim ne ilerledim ne geriledim. zaten başlasam bile en fazla 2 hafta çalışıyorum sonra birşeyler oluyor ve isteğim gidiveriyor. artık kendime hiç güvenmediğimi iyice hissetmeye başladım. sanki herkes bana karşı herkes benden üstün herkes benden daha iyi kendimi en yakın zamanda düzeltmeyi istiyorum ama nasıl yapacağımı da bilmiyorumç zayıflamak ve iyi bir üniversiteyi kazanmak istiyorum.

Yazar: yeliz

yeliz — Mon, 02 Feb 2009 02:44:53 +0000

Ben de 25 yaşındayım,turizm ve otel işetmeciliği okuyup dikey geçişle işletmeye devam ettim,bu arada da bir restaurantta garsonluk yapıyordum harçlık olsun diye,okul geçen sene bitti,yüksek lisans sınavlarına gireyim dedim ve dershaneye başladım hazırlanmak için fakat ilk zamanlardaki şevkimi kaybettim dersleri sallamaya başladım,yine de sınava girdim bilgim olsun diye malum istediğim puanı alamadım,bi dahaki dönem tekrar hazırlanmaya başladım ama sonra vazgeçtim,daha doğrusu çevremden istediğim puanı alsam bile yüksek lisans için üniversiteye kaydolmanın o kadar kolay olmayacağı gibi şeyler duyunca motivasyonum bozuldu ve vazgeçtim,ben üniverstede okuduğum bölümü de zaten mecburiyetten seçmiştim asıl okumak istedğim bölüm değildi hiç biri. yani ne turizmci olmak istiyordum ne de işletmeci,hele bir restaurantta üç yıl boyunca garsonluk yapacağım aklıma gelmezdi,istediğim işi yapmadığım için de işimde de başarılı olamadım haliyle çünkü benim için hep geçiciydi,hadi iki yıl öyleydi harçlık çıksın diye e okul bitti hala bu iş yerinde kaldım,ve hala geçici diye bakıyorum,umarım buradan emekli olmam!!! İş yerinden ayrılamıyorum çünkü bir sürü borcum var başka bi iş bulmam lazım ama bu sektör olmasın böyle bi iş olmasın diyorum ama başka işler için de tecrübem yok bir de yaş geçiyor neye sıfırdan başlayacağım diye düşünüyorum,yapmak istediğim işler hakkında da bilgim yok,bazılarının okullarını okumak gerek,yani yeni bi işe girerken de bi alt yapı lazım,yok!Mesela hep hayalimdi yazı yazmak hala da öyle ama nerelere başvurabileceğim neler yapmam gerektiği hakkında da bir bilgim yok,yani hayatım da pek çok şeyin bahanesi var,eskiden gitar çalardım, gitar bozulunca bırakmak zorunda kaldım yenisini alacaktım ama hem iş hem okul nasıl yürütecektim? Şu okulu bir an önce bitirseydim yenisini alır devam ederdim,okul bitti ailemden ayrılıp tek başıma eve çıktım-bu da benim hayalimdi,bunu gerçekleştirdim-bu sefer tek başına ayakta kalabilmenin maddi zorluğu vardı gitar yine kaldı!ne iş değiştirebildim ne de yeni bi gitar alıp devam edebildim…Huzursuzum hayatımda,istedikleimi, hayallerimi gerçekleştiremememin ağırlığını taşıyorum,suçu ekonomik krize atsam ne kadar hafiflerim acaba? Zihnimde karmakarışığım,bir sıraya sokmakta zorlanıyorum,evet pek çok düşünce var bu iki örnekten ayrı ama eyleme geçmek için de pek çok bahane!…

Yazar: Özge

Özge — Sun, 28 Dec 2008 20:28:57 +0000

gerçekten sizle gurur duyuyorum, çünkü bilgili olmak insanı her daim geliştirir….hele de böyle “çalışma amannn” diyen bir ülkede yaşasak bile siz herşeyi geride bırakıp başarmışsınız… saygıylaa

Yazar: Hilal

Hilal — Sun, 28 Dec 2008 13:45:57 +0000

Türk kültüründe aileler çocuklarını sözde motive etmek için “sen mi yapacaksın, beceremessinn, hadi canım boşver ,sen derslerini yap önce. sanane arabalar ucarcak mıı soruları sormaya “gibi kelimelerle onlardaki öz başarma duygusunu köreltiyor. Çoğu da başarılı oluyor. Mühendis olmuş ama hala korkak hala başaramayacam gibi duygular taşıyorlar. Ben 37 yaşındayım . İş hayatına 5 yıl önce atıldım. lise mezunuydum.oğlum ilkokula başladı madi durum bozuk ne ederim ne yaparım derken ilkin temizlik görevlisi olarak başladım iş hayatına ama yılmadım . çalıştığım yer yerel bir gazeteydi. işlerimi çok çabuk bitirip bilgisayarı öğrenirdim. derken bir gün deprem müh komşumuzla “tsunami marmara’da olur mu?” söyleşisi yaptım. patrona verdim beğenirseniz yayınlayın diye. gazete basıldı ve telefonlar kilitlendi. derken muhabir, derken haber müdürü oldum. bir yandan da okuyordum sürekli kitaplar dergiler. nette kendini geliştir gibi siteleri geziyordum. şimdi üniversite halkla ilişkiler okuyorum. bir şirkette yöneticiyim. yılmadım. 20 yıl kullandığım sigarayı bıraktım. spora başladım..ATALETİ yendim arkadaşlar. çünkü pısırık hilal değildim ben..

Yazar: Alper ALP

Alper ALP — Sat, 27 Dec 2008 09:17:18 +0000

bu duguyu kendimi bildim bileli yasarim. dediginiz gibi bir cok kitap okudum kisisel gelisim üzeine ama hicbirini hayata gecirmedim. cünkü umudum az ve depresyon durumundayim. en azindan ben öyle saniyordum. demekki bunun adi ataletmis. ama bu öyle tuhaf biseyki sanki bir güc hep bizi mutsuz etmek istiyor. plan veya bir hedef belirledigimizde sanki onu yapmamamiz ve kendi kendimize sen basarisizsin sözünü icimizde duyabilmemiz icin var gücüyle calisiyor. ama bu gücün karsisina cikmak icin de gercekten cok saglam bir ic disipline gerek oldugunu düsünüyorum. ya da ataletli oldugum icin oyle saniyorum. Beni durduran BENIM ve hayatimin bir parcasi yaptigim huzursuzluk ve korkularim. baska kimse degil…