Özgüven eksikliği kader değildir! yazısına yapılan yorumlar

Yazar: emir

emir — Sun, 18 Jun 2017 22:22:01 +0000

çok utanıyorum çekingenim hakkımı savunamıyorum hata yaptığımda başkaları kızacak diye çok korkuyorum lütfen yardım edi gelen misafire hoşgeldiniz bile diyemiyorum

Yazar: Hilal

Hilal — Sun, 25 Dec 2016 09:22:19 +0000

Bende cekingenlik ve utangaclık yok insanlarla iyi anlaşabiliyorum ama hakkımı savunamıyorum kendimi ezdirdiğimi düşünüyorum ne yapmam gerek 14 yaşındayım

Yazar: Cemre

Cemre — Mon, 19 Dec 2016 08:38:35 +0000

Ya artık bıktım resmen daha önceden tanıdığım kişiler başkasıyla benim aracılığımla tanışıyorlar ve benden daha iyi arkadaş oluyorlar bu da benim zoruma gidiyor ben özgüvensizliğim yüzünden olduğunu düşünüyorum hiç yakın arkadaşım yok çok ihtiyacım var iyi bir arkadaşa ama yok olayacak da galiba

Yazar: ayhan

ayhan — Sun, 02 Oct 2016 21:29:39 +0000

Hocam gerçekten çok faydalı bir paylaşım olmuş teşekkürler.

Yazar: Tuğba

Tuğba — Tue, 12 Jul 2016 07:31:25 +0000

Ben 12 yaşındayım çoook mükemmelliyetçiyim.Sınıfta sadece matematik dersinde tahtaya kalkamıyorum.Ama sınavlardan yüksek alıyorum hoca ders içime 100 veriyo.Bizim sınıfta birini seviyorum ve ona karşı rezil olmak istemiyorum.Bir gün o okulda yoktu hep ayağa kalktım.Mesela okul kursları var onlara gelmiyo kurslarda bayağı katılıyorum.Şimdide taşındık.Yeni birini sevmek istemiyorum.O sevdiğim çocuk benim hem rakibim hemde sevdiğimdi.Zaten okul birincisi oldu bende okul üçüncüsü oldum.

Yazar: Sinan

Sinan — Wed, 11 May 2016 10:15:40 +0000

Sizin dogru zamanda dogru insanlarla beraber olmanız konuşmanız lazım kendi fikirlerinize dogru yönlere bilirsiniz veya beğendiğiniz bir kitap alıp onu okumaya başlarsanız değişikliğe başlamış olursunuz bi çok şey yazmak geliyo size burdan ama kısa ve öz olması. Daha doğru olur kendine iyibak iyi bakın mutlu olasın sinan

Yazar: coco..

coco.. — Mon, 09 May 2016 17:09:18 +0000

24 yaşında genç bir kadınım güzelim gencim elim ayağım tutuyor. Ne bir eksiğim var ne de fazlam ama oldum olası her zaman kendimi toplumdan kısıtlayan bir insan oldum bunu neden kendime yaptım bilmiyorum. ilk okul döneminde çok az arkadaşı olan kiloları yüzünden alay edilen biriydim. Liseye başladığımda başka bir şehirde ailemden uzakta olmak benm için büyük bir şanstı her işini kendisi halledebilen çevresi genişleyen takdir edilen hatrı sayılır bir insan oldum. O dönemler hayata yeniden gelmiştim gezdim tozdum istediğim şehirlere gittim görmek istediğim yerleri gördüm. Mutlu,huzurlu en çokta kendine güvenen kendi ayakları üzerinde durabilen biriydim. üniversite hayatıma başladığımda küçük bir yere çıkmıştı tercihim bununla beraber hayatımı yavaş yavaş kısıtlamaya başladım daha sonra da insanlar içerisinde kendimi kıstladım ben kendimi kısıtladıkca başarısızlıklarımın ardı arkası kesilmedi okula gitmek istemeyen,insanlarla aynı ortamda bulunmak istemeyen ve geçmişinde ki yeri özleyen biri ooldum bundan dha kötüsünün olabileceğini düşünemedim okulumu bırakıp ailemin yanına döndüğümde kendimi nasıl hissediyordum biliyormusuunuz küçük bir top düşünün avucunuzun içerisinde ve siz o topun içerisinde sıkışıp kalmışsınız ne kıpırdamak mümkün ne de nefes almak mümkün . 1 buçuk yıl karanlıkta uyuyamadım,odamdan dışarı çıkmadım,insanlarla olan iletişimimi kopardım hayata küsmüş biri oldum. ki ben bu zamanın ergen diye adlandırdığımız gençlerinden hiç olmamıştım. Bunca durumla karşı karşıyayken yanımda olan aile bireyleri asla olmadı karşılaştığım durum şuydu kalk bir iş bul çalış,sen bir işe yaramazsın,senden birşey olmaz,asla kendi başına bir işini halldemez bu vs. vs. ve tüm bunları akrabaların,aile yakınlarının yada toplumun içerisinde size daha ağır bir şekilde hitap edildiğini düşünün bunlar gram gram kalmış özgüvenimi iyice kemirip attı. kendimin neler başardığını nelerin üstesinden tek başıma geldiğimi istediğimi yapabileceğimi bilsem de adım atabilicek gücüm kalmadı. Daha çok gencim ve güzel hayallerim var hiç birini yapabilicek inancım yok. Şuan iş başvurusu yaparken aranan nitelikleri okuduğum da hiç biri ben değilim hayır yapamam nasıl yapıcam ben bunu da başaramam diyip geri dönüyorum. eğer bu yorumu okuyorsan ve kendini biraz olsun seviyorsan daha çok erkenken kendin için birşeyler yap ilerledikce daha da çıkmaz bir hal alıyor. yeni bir insanla tanıştığında avuçların terliyor ve saçma sapan konuşuyorsun. Sana senden başkası yardımcı olamaz ne ailen ne de bir başkası. Yapamazsın diyenlere inat hayallerimizin peşinden koşalım..

Yazar: tuğba

tuğba — Fri, 01 Apr 2016 10:20:39 +0000

İyi günler çekinikliği yenmenin en güzel yolu olarak ;
Eczaneye girip et var mı abi diye sorabilirsiniz.
Et var mı kilosu kaç para diye sorabilirsiniz. (saten sizi tanımıyo )
Yolda yürürken Ahmet diye bağırın birine ,
bunlar sizi çekinmekten kurtarabilir.

Yazar: Yiğit

Yiğit — Fri, 25 Mar 2016 01:41:28 +0000

Hayatını bu konuya adamış bir insan diyorsunuz.Tecrübeli görmüş geçirmiş birinin söyleyeceklerinden pek farklı değil yazı.Bu insanlara kendinij zıt biriyle takıl,huyunun üstüne git,ortamlara gir ortaya laf at derler.Tamamen yanlış! Hasta bunun ölçüsünü ayarlayamaz.Bulunduğu durumda ona büyük rahatsızlık verir.Ailenizde veya çevrenizde varsa böyle kişiler ona yardımcı olun,mesela birine adres sormakla başlasın.Sevdiği işi yapsın.Zaten o işte en iyilerden biri olacaktır.

Yazar: ercan

ercan — Sun, 28 Jun 2015 17:45:11 +0000

neden kimse yol göstermiyo bizde farkındayız alınganlığımızın özgüvenimizin neden olmadığını ne teknik bilioruz aşmak için bu sorunu ne başka bişey bu yüzden bizden bi bok olmuyo

Yazar: ercan

ercan — Sun, 28 Jun 2015 17:42:58 +0000

sadece tespitler var insanlık için yol gösteren kimse yok sadece tespit edin siz

Yazar: Adar Sari

Adar Sari — Thu, 10 Jul 2014 06:24:20 +0000

Abi ben bu sorun yüzünden manik depresif olduğumu düşünüyorum . Manik depresifliği okuyunca uykusuzluk ve ümitsizlik endişe gibi konularda tamamen uyuyor ama diğerleri pek yok . cevap yazarsanız sevinirim.