Olay İngiltere’de geçiyor… Yaşlı bir adam, sabah erken evinden çıkmış, yolda ilerlerken, bir bisikletlinin kendisine çarpması ile yere yuvarlanmış ve hafif bir şekilde yaralanmış. Sokaktan geçenler yaşlı adamı hemen en yakın sağlık birimine ulaştırmışlar. Hemşireler, adamcağızın yarasına pansuman yapmışlar, ama biraz beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir kırık veya çatlak olup olmadığını da inceleyeceklerini söylemişler.Yaşlı bey huzursuzlanmış acelesi olduğunu, beklemek istemediğini söylemiş. Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuşlar. Adamcağız da :
– Karım huzur evinde kalıyor. Her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim… Geç kalmak istemiyorum demiş.
Karınızın, siz gecikince merak edeceğini düsünüyorsunuz herhalde, demiş hemşire.
Adam üzgün bir ifade ile:
– Ne yazık ki karım alzheimer hastası ve benim kim olduğumu bile hatırlamıyor, demiş.
Hemşireler hayretle “madem sizin kim olduğnuzu bilmiyor, neden her gün onunla kahvaltı yapmak için yine de koşturuyorsunuz” demişler. Adam buruk bir sesle:
– Ama ben onun kim olduğunu unutmadım demiş.
Alıntıdır…
Gerçek vefa,gerçek sevgi işte budur.
çok güzel bir paylaşım
Wayyyy!!!!
çok güzel, muhteşem!!!
Inşallah bizde böyle vefa dolu bir yaşam süreriz
şimdikilerde böyle vefalımı?eskiden miş aşklar…..
Etkileyici…
Işte gercek insan bu… ve ben inanıyorum benim yarim de olsa aynısını yapardı,bende öyle…
Sadakat…
Bende eminim şule senin yarinin böyle vefalı biri olacağına
Büyük bir sadakat işte ya
Fotoğraf da tamamlamış
aşk..aşk..